درد ،

مرا یاد تو می اندازد

بیمار می شوم

پرواز را به دام انداخته

میان بالهای پروانه

سوزنی

عشق

اتفاق ساده ایست

 گاهی

رخ نمیدهد

نه تلخ

نه شیرین

طعم خون می دهد

عاشقی ..

فرو می روم

در فکری که انتها ندارد

 حباب ها از پی

پر میکشی تا بالهایت بسوزد

به زمین می افتی

آدم می شوی ...

غمت

بی خوابم می کند

خوابت را می بینم

 در بیداری

پ.ن : این مال زمانیه که در گلشن خماری داشتم

می خواهم خاطرم را جمع کنم

بگو

باز خواهی گشت

همه جا خاکستر است

گاهی

شعله می کشد

جوانی

پشت سر تاریکی

رو برو تاریکی

چشمهای من سیاه است