پر میکشی تا بالهایت بسوزد

به زمین می افتی

آدم می شوی ...

غمت

بی خوابم می کند

در بیداری

خوابت را می بینم

پ.ن : این مال زمانیه که در گلشن خماری داشتم

می خواهم خاطرم را جمع کنم

بگو

باز خواهی گشت

همه جا خاکستر است

گاهی

شعله می کشد

جوانی

پشت سر تاریکی

رو برو تاریکی

چشمهای من سیاه است

مرا وصف می کند

حوض بی ماهی

ستاره ای

در آسمانم نیست

به هلال ماه

مشکوکم

پاها سنگی

دستها بسته

کسی  مرا

 به شعر عمیقی بیاندازد

سرت

گرم دیگری بود

دلم ...

آب شد

راهی

میان دلها نیست

عصای کوره راه

شکسته